به گزارش خبرنگار آيين و انديشه فارس، بيستوپنجم ذيالقعده (فردا) سالروز واقعه «دحو الارض» است. روزي كه بنا به روايات اسلامي، زمين از زير خانه كعبه گسترانيده شد. به همين مناسبت با حجتالاسلام والمسلمين سيد شرفالدين ملكحسيني، از اساتيد حوزه و دانشگاه گفتوگويي انجام شده است.
اين استاد كلام مؤسسه امام صادق (ع) گفت: «دحو الارض» روزي است كه اطراف كعبه خشك ميشود تا جايگاهي كه انسانها بايد به سمت و سوي آن باشند و بدان توجه كنند پديدار شود. كعبه محيط رشد انسانهاست و بحث هدايت اين جا پيش ميآيد و بنا بر آنچه در برخي اخبار ذكر شده اين روز مصادف با ميلاد حضرت ابراهيم (ع) نيز است و شايد پيوندي نيز بين آن دو باشد. چرا كه حضرت ابراهيم يكي از كساني است كه خانه كعبه را بازسازي كرد.
استاد سطح چهار مركز تخصصي علم كلام حوزه ادامه داد: در هر صورت پاسداشت و گراميداشت اين روز، گراميداشت خشكشدن زمين و سرزمين نيست، بلكه گراميداشت خواست خداوندي براي فراهم شدن بستر در مسير هدايت است و به نظر ميرسد از كعبه آغاز شده است تا اولين كانون توجه باشد و همه چيز به حول محور او منتهي شود. هم چنين يادآور آيه 27 سوره حج است كه خداوند ميخواهد به سبب حج توجه بشر به اين سمت جلب شود. يعني بشري كه در روي كره خاكي زندگي ميكند، توجهاش به واسطه حج به خدا جلب ميشود (وَ أَذِّنْ فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوكَ رِجالاً وَ عَلى كُلِّ ضامِرٍ يَأْتينَ مِنْ كُلِّ فَجٍّ عَميقٍ)، شروع امر از اين جا آغاز ميشود و نگاه بشر به اين جا ختم ميشود. در واقع هم نقطه مبدأ وهم نقطه منتها است.
وي درباره دلايل توجه به اين روز در متون ديني گفت: اين توجه صرفاً به خاطر تولد حضرت عيسي (ع) يا حضرت ابراهيم (ع) نيست، به دليل اين كه بايد نسبت به تولد ساير انبياء نيز چنين توجهي صورت ميگرفت، بلكه بيشتر براي توجه دادن به آغاز يك حركت عظيم الهي است. براي فراهم كردن زمين براي انسان، چرا كه زمين براي انسان خلق شده است. هم چنان كه در آيه 29 سوره بقره مي فرمايد «هُوَ الَّذي خَلَقَ لَكُمْ ما فِي الْأَرْضِ جَميعا».
ملكحسيني با طرح اين پرسش كه چگونه براي انسان زمينه فراهم ميشود، ادامه داد: زمين بستري براي زندگي است و زندگي زمينهاي براي رشد. خداوند با دحوالارض دارد محيط را براي انسان فراهم ميكند. پس در واقع نگاه به دحو الارض نگاه به غايت و همان انسان است، معطوف كردن ذهن است به اين كه چه اتفاقي ميخواهد بعد از دحو و گستردگي بيفتد. در واقع همه فايده آن به انسان ميرسد و به انسان ختم ميشود.
استاد كلام مؤسسه امام صادق (ع) با اشاره به تفاوت ثواب اعمال با يكديگر گفت: حكمت اين تفاوتها بر ما پوشيده است. گاهي دين براي جلب توجه انسان براي روزهايي خاص ثوابي عظيم قرار ميدهد تا اهميت آن در ديدگان افزايش يابد و طبيعتاً مقصود از اهميت آن روز نيز مثلا از 6 صبح تا 6 عصر يا حتي 24 ساعت روز نيست، بلكه اهميت اتفاق سبب توجه به آن شده است.
وي در اهميت «دحوالارض» گفت: اهميت اين موضوع در تبخير آب نيست كه هنوز هم اتفاق ميافتد، پس بايد اهميت آن معطوف به حادثهاي باشد كه غايت تمامي اينهاست و بشر زماني غايت را فهميد كه از انبيا شنيد حضرت آدم بناي اين خانه را گذاشت و ابراهيميان فهيميدند خداوند ندا به ابراهيم داده است كه كعبه را با حضرت اسماعيل آباد كن!
حجتالاسلام ملكحسيني در پايان خاطرنشان كرد: زماني اهميت اين اتفاق روشن شد كه حضرت ختميمرتبت كنار كعبه مردم را به دين حق دعوت كرد و باز اهميت آن هنگامي روشن ميشود كه امام زمان (عج) كنار همين كعبه و در همين نقطه قيام ميكند، بنابراين گراميداشت دحو الارض، توجه دادن به اتفاقات عظيمي است كه همهاش توحيدي است و در كنار اين نقطه اتفاق افتاده يا خواهد افتاد.
اين استاد كلام مؤسسه امام صادق (ع) گفت: «دحو الارض» روزي است كه اطراف كعبه خشك ميشود تا جايگاهي كه انسانها بايد به سمت و سوي آن باشند و بدان توجه كنند پديدار شود. كعبه محيط رشد انسانهاست و بحث هدايت اين جا پيش ميآيد و بنا بر آنچه در برخي اخبار ذكر شده اين روز مصادف با ميلاد حضرت ابراهيم (ع) نيز است و شايد پيوندي نيز بين آن دو باشد. چرا كه حضرت ابراهيم يكي از كساني است كه خانه كعبه را بازسازي كرد.
استاد سطح چهار مركز تخصصي علم كلام حوزه ادامه داد: در هر صورت پاسداشت و گراميداشت اين روز، گراميداشت خشكشدن زمين و سرزمين نيست، بلكه گراميداشت خواست خداوندي براي فراهم شدن بستر در مسير هدايت است و به نظر ميرسد از كعبه آغاز شده است تا اولين كانون توجه باشد و همه چيز به حول محور او منتهي شود. هم چنين يادآور آيه 27 سوره حج است كه خداوند ميخواهد به سبب حج توجه بشر به اين سمت جلب شود. يعني بشري كه در روي كره خاكي زندگي ميكند، توجهاش به واسطه حج به خدا جلب ميشود (وَ أَذِّنْ فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوكَ رِجالاً وَ عَلى كُلِّ ضامِرٍ يَأْتينَ مِنْ كُلِّ فَجٍّ عَميقٍ)، شروع امر از اين جا آغاز ميشود و نگاه بشر به اين جا ختم ميشود. در واقع هم نقطه مبدأ وهم نقطه منتها است.
وي درباره دلايل توجه به اين روز در متون ديني گفت: اين توجه صرفاً به خاطر تولد حضرت عيسي (ع) يا حضرت ابراهيم (ع) نيست، به دليل اين كه بايد نسبت به تولد ساير انبياء نيز چنين توجهي صورت ميگرفت، بلكه بيشتر براي توجه دادن به آغاز يك حركت عظيم الهي است. براي فراهم كردن زمين براي انسان، چرا كه زمين براي انسان خلق شده است. هم چنان كه در آيه 29 سوره بقره مي فرمايد «هُوَ الَّذي خَلَقَ لَكُمْ ما فِي الْأَرْضِ جَميعا».
ملكحسيني با طرح اين پرسش كه چگونه براي انسان زمينه فراهم ميشود، ادامه داد: زمين بستري براي زندگي است و زندگي زمينهاي براي رشد. خداوند با دحوالارض دارد محيط را براي انسان فراهم ميكند. پس در واقع نگاه به دحو الارض نگاه به غايت و همان انسان است، معطوف كردن ذهن است به اين كه چه اتفاقي ميخواهد بعد از دحو و گستردگي بيفتد. در واقع همه فايده آن به انسان ميرسد و به انسان ختم ميشود.
استاد كلام مؤسسه امام صادق (ع) با اشاره به تفاوت ثواب اعمال با يكديگر گفت: حكمت اين تفاوتها بر ما پوشيده است. گاهي دين براي جلب توجه انسان براي روزهايي خاص ثوابي عظيم قرار ميدهد تا اهميت آن در ديدگان افزايش يابد و طبيعتاً مقصود از اهميت آن روز نيز مثلا از 6 صبح تا 6 عصر يا حتي 24 ساعت روز نيست، بلكه اهميت اتفاق سبب توجه به آن شده است.
وي در اهميت «دحوالارض» گفت: اهميت اين موضوع در تبخير آب نيست كه هنوز هم اتفاق ميافتد، پس بايد اهميت آن معطوف به حادثهاي باشد كه غايت تمامي اينهاست و بشر زماني غايت را فهميد كه از انبيا شنيد حضرت آدم بناي اين خانه را گذاشت و ابراهيميان فهيميدند خداوند ندا به ابراهيم داده است كه كعبه را با حضرت اسماعيل آباد كن!
حجتالاسلام ملكحسيني در پايان خاطرنشان كرد: زماني اهميت اين اتفاق روشن شد كه حضرت ختميمرتبت كنار كعبه مردم را به دين حق دعوت كرد و باز اهميت آن هنگامي روشن ميشود كه امام زمان (عج) كنار همين كعبه و در همين نقطه قيام ميكند، بنابراين گراميداشت دحو الارض، توجه دادن به اتفاقات عظيمي است كه همهاش توحيدي است و در كنار اين نقطه اتفاق افتاده يا خواهد افتاد.